چهل سالگی سن عجیبی است ....

همیشه راجع به چهل سالگی خیلی چیزها شنیده بودم ..

شوخی های این دهه همیشه بوده ... حالا اول چل چلی ته !!

بنظرم چهل سالگی به بعد بحران نیست ... بینش باز هست

امید است و ناامیدی ... خوب هست و بد ... آرزو هست و ناامیدی .... کامجویی هست و حسرت ...

ولی واقعاااااا سن عجیبی است ...

به خود که می آیی راه رفته را میبینی و شخم زدنهایت شروع میشود

می افتی به جانت و کندو کاو میکنی ... دائم مسیر رفته را شخم میزنی و حسرت روزهای از دست رفته را میخوری

بنظرم تازه از چهل سالگی به بعد قدر زندگی را بهتر میدانی ...

و البته احساس اینکه ، نکند تمام شود و بهره نبرده باشی از زندگی ..

تازه یاد حسرتهای دلت می افتی !!!!!!!!!!

کاش رفته بودم سراغ هنر ، کاش درسم را خوانده بودم ، کاش کتابهای بیشتری ورق زده بودم ، کاش بیشتر بچه داشتم ، کاش بیشتر مسافرت رفته بودم . کاش و. کاش و ای کاش ......

نمیدونم ولی همین قدر بگویم که چهل سالگی به بعد واقعا سن عجیبی است ...

بنظرم هر روزش با روزهای دیگر فرق میکند ....

دهه چهل زندگی بحران نیست .... دهه تفکر عمیق و رسیدن به یک خودشناسی ویژه است

تازه میفهمی باید چکار میکردی ....!!!!!!!!!!!!!

باز هم زلزله ای در ایران ......